De ‘legends’ zijn echte clubmensen

20 oktober 2010 | Van onze AS-redactie

‘AAC-dames vieren ‘return of the legends’.’ Dat staat elders op deze site boven het verslag van de handbalwedstrijd OBW-AAC 1899 van afgelopen zondag. Met ‘the legends’ worden bedoeld Anke Loeffen en Diane van Moerkerk.  AS vroeg aan Anke Loeffen of hier sprake is van een eenmalig heroptreden of van een heuse rentree.

Zeg het maar.
Anke Loeffen: “In principe was het een eenmalig optreden hoor, zowel van Diane als van mij. De nood was hoog bij het eerste en dan zijn wij clubmensen genoeg om een keer in te vallen en daarmee de club te helpen.”

Even terughalen. Diane en jij stopten vorig seizoen bij het eerste en zijn met enkele anderen gaan spelen in een nieuw gevormd tweede?
“Ja, we waren er wel een beetje klaar mee en wilden ook wat minder gaan trainen. We hebben een heel leuk tweede team gevormd en daar spelen Diane en ik met veel plezier in. Het gaat ook heel behoorlijk. Zaterdag wonnen we van Groessen en we zijn nog ongeslagen.”

En dan komt er vervolgens een telefoontje of je zondag met het eerste wil meedoen?
“Er zit wel een verhaal aan vast. Het eerste zit met blessures en een speelster was ziek zondag. Bovendien konden er geen speelsters uit de A-jeugd worden overgeheveld omdat die tegelijkertijd moesten spelen. Diane en ik kennen de coach van het eerste, Niels Bouwman, heel goed en als hij dan vraagt of we erbij willen zijn, dan doen we dat natuurlijk. Diane stond in de goal omdat de beide keepsters van het eerste geblesseerd zijn, maar de afspraak was wel dat ik zo weinig mogelijk zou spelen.”

Uiteindelijk zorg je er bijna hoogstpersoonlijk voor dat jullie winnen (27-22), door er in de laatste tien minuten vier ballen in te gooien.
“Die vier, waarvan twee uit een strafworp, maakten net het verschil inderdaad. Het ging wel lekker en ik was nog fris zullen we maar zeggen. Maar nogmaals: het was eenmalig hoor. Als iedereen fit is, handbal ik weer lekker in het tweede.”

Nog even over dat ‘legends’. Dat suggereert dat jullie stokoud zijn, maar zo is het toch niet?
“Ja, dat valt wel mee, Diane is 36 en ik 31. Ach, degene die het verslag heeft geschreven dacht waarschijnlijk: ik maak er iets leuks van. Dat is dan best aardig gelukt, want anders had je me nu niet gebeld.”