van onze AS-redacteur
Zijn schoondochter wist niet wat haar overkwam: daar kwam pa zomaar op bezoek. Op zondagmiddag! Ze wist niet beter dat hij - Rob Teering - op de zondag op het voetbalveld was, en nergens anders. Dat doet hij sinds mensenheugnis. Maar niet nu. Want Rob Teering ging vorige week weg als trainer van Sportclub Doesburg.
En dus had de Arnhemmer zondag even niets te doen. Een zondag zonder voetbal: hij wil het nóóit meer meemaken. "Wat er ook gebeurt, komende weekeinde ga ik weer een wedstrijd bezoeken, Ik kan niet zonder voetbal, geen dag."
De 55-jarige trainer nam vorige week de beslissing om na anderhalf seizoen weg te gaan bij de zesdeklasser. "Ik had geen zin meer om grassprieten te tellen". Teering geeft daarmee de kern van zijn besluit aan: "Ik trainde de laatste tijd met zes, zeven spelers, dat had geen zin meer. Wat kun je nu doen met zo weinig spelers?"
Onverwacht kwam het niet, maar de laatste wedstrijd in de zesde klasse C, uit tegen St. Joris die in een 3-0 nederlaag resulteerde, was de druppel. Teering: "Dat was zo schandalig slecht. Ik heb daarna een gesprek met het bestuur gehad en gezegd dat het niet langer kon. De situatie begon aan me te vreten, ik lag er 's nachts wakker van, ik kreeg mentale probemen. Dat kon zo niet doorgaan. Het bestuur had er begrip voor, we zijn in goede verstandverhouding uit elkaar gegaan, ik kreeg nog een afscheidscadeau."
Vorig seizoen al vroeg menigeen zich af: hoe houdt Teering het vol bij Sportclub Doesburg, niet de makkelijkste club in de regio. Toen ook al waren er incidenten: "Vorig seizoen had ik negen Turken in de selectie met een zeer slechte mentaliteit. Ze kwamen gewoon niet trainen of meldden zich niet af voor de wedstrijd. Ik heb alles gedaan om begrip te krijgen voor hun situatie. Ik ben nog met hen naar de moskee geweest, ik wilde me in hun geloof verdiepen. Dat stelden ze zeer op prijs. Ze beloofden mij daarna van alles, maar in de praktijk kwam er niets van terecht. Dit seizoen had ik veel nieuwe jongens in de selectie, meest Nederlandse jongens, maar de mentaliteit was net zo slecht. Geen zin om te trainen. Ik ben nu 27 jaar trainer, maar dit heb ik nog nooit meegemaakt. Ik heb er volgens mij alles aan gedaan, maar het ging gewoon niet."
Met pijn in het hart vertrok hij: "Ik heb mailtjes van jeugdspelers gehad: ik kreeg er tranen van in de ogen."
Rob Teering is een echt voetbaldier, een bekende persoonlijkheid in Arnhem. Wie kent hem niet, deze oud-buschauffeur? Ook in de bussen die hij bestuurde, gingen de gesprekken over voetbal. Teering, die nu in de technische dienst van Connexxion werkzaam is, heeft bij legio amateurclubs aan het roer gestaan, onder meer bij AVW'66, Loo, Sp. Groesssen, Eendracht, Sp. Varsseveld, Wolfersveen, in Arnhem, in de Achterhoek, in de Betuwe. Niets mooiers voor hem dan met een stel voetballers aan de slag te gaan. "Het is verslavend. Ik leef ervoor, ik ben de hele dag met voetbal bezig. Heb prachtige momenten meegemaakt. Met Eendracht bijvoorbeeld, waar ik twee keer vijf jaar ben geweest. Daar brachten we jongens vanuit de B-jeugd naar het eerste en promoveerden we vervolgens twee keer. Dat gaf enorm veel voldoening. Het liefst zou ik meteen weer aan de slag willen, dat nietsdoen is niks voor mij."
